اگر از طرفِ حرمِ حضرتِ رضا(ع) به‏خیابان تهران مى‏آمدید، یعنى به‏سمتِ جنوب، بعد از فلکه آب (که بعدها بازار رضا را در مشرقِ آن بنا کردند) کمى بعد از فلکه آب که نام رسمىِ آن «میدانِ دقیقى» بود، کمى آن طرف‏تر به‏سمت جنوب در سمتِ غربى خیابان تهران، کوچه حاج ابراهیم چاووش بود و حدوداً در نقطه مقابل آن کوچه کربلا قرار داشت و بعد از آن در همان راسته خیابان تهران و بعد از آن کوچه چَهْنُو بود که اگر آن را به‏طرف غرب ادامه مى‏دادیم تا  ارگ، کوچه به‏کوچه راه داشت. نام این محله چهنو را، در جغرافیاى حافظ ابرو دیده‏ام و نشان مى‏دهد که در قرن هشتم و اوایل قرن نهم جزء محلاتِ اصلى و معتبر مشهد بوده است. درست روبه‏روى همین کوچه چهنو، که کوچه نسبتاً پهن و ماشین‏روى بود، کوچه ما بود یعنى کوچه اعتماد، کوچه تنگى بود که ماشین وارد آن نمى‏شد. و در سیلى که به‏سال 1326 در مشهد آمد و بسیارى منازل سمتِ خیابان تهران را خراب کرد، به‏یاد دارم که مردان کوچه آمدند و یک لت در را در برابر کوچه ما قرار دادند و با ریختن مقدارى شن و خاک در پشتِ آن از ورود سیل به‏کوچه ما جلوگیرى کردند. منزل کوچک ما در همین کوچه اعتماد قرار داشت. به‏نظرم نام اعتماد را از نام اعتمادالتولیه – که منزلِ او در همین کوچه بود – به‏این کوچه داده بودند. شاید هم نام کوچه در اسناد دولتى و ثبتى کوچه اعتمادالتولیه بود. در منتهاالیهِ همین کوچه اعتماد، قبل از آن که به‏سمت شمال و به‏طرف کوچه کربلا حرکت کنیم، منزل بسیار بزرگى بود که خانواده‏اى به‏نام اعتمادى در آنجا زندگى مى‏کردند و در سال‏هاى کودکى من یکى از فرزندانشان به‏نام رضا اعتمادى همبازىِ من بود. پسرى باهوش و بسیار درس‏خوان. پدرش و عمویش که در همان منزل با آنها زندگى مى‏کرد، در بازار مشهد به‏شغل پارچه‏فروشى اشتغال داشتند. این رضاى اعتمادى که تقریباً هم‏سنِ من بود یکى از همبازى‏هاى من بود. ادامه خواندن →