361 – جشن‏هاى کهنسالى‏

 استاد تاکه‏شى کاتسوُفوُجى ایرانشناس صاحبدل ژاپنى که سخنران افتخارى سمینار بین‏المللى ایران و ژاپن در روز شنبه 12 ژانویه 2008 در اوساکا بود، در سخنانش گفت که فرداى آن روز به هفتاد و هفت سالگى گام مى‏گذارد. در پاسخ نامه تبریکى که به این مناسبت براى استاد کاتسوُفوُجى فرستاده بودم، نامه‏اى نغز منضمّ به فهرستى از سالهاى بالاى عمر را که به رسم ژاپنى (برگرفته از چین قدیم) جشن مى‏گیرند، برایم فرستادند، که در اینجا مى‏آورم:

 70 سالگى: از دیرباز عقیده داشتند که کمتر کسى اینهمه سال در این سراى کهن مى‏ماند. پس آن را کوکى Koki نام دادند، یعنى «کمیاب»، به این اعتبار که نادر مى‏افتد که آدمى به هفتاد سالگى برسد.

 77 سالگى: این سال را  کى جوُ Ki-ju به معنى سنّ شادى یا سرخوشى مى‏نامند. ادیبان و صاحبدلان از راه بازى با نشانه‏هاى نگارشى خط چینى این مفهوم را برآورده‏اند. نشانه‏هاى مفهوم‏نگار چینى – ژاپنى براى شماره 77 (سه نشانه) را که به شیوه شکسته و با ترکیبى مثلثى روى هم بنویسند، مشابه «کى» (به معنى، شادى، شادباش یا مناسبت فرخنده) درمى‏آید؛ و در ترکیب آن با «جوُ» به مفهوم دیرزیستن و تهنیت (کوتوبوُکى هم تلفظ مى‏شود) سنّ شادخوارى (کى – جوُ) معنى مى‏دهد.

ادامه خواندن →