جنگل   میروسلاوْ هُلوب‏

ترجمه پرویز امین‏زاده‏

میانِ صخره‏هاى بدایت‏

آنجا که روحِ پرندگان‏

درهم مى‏شکافد بذرهاى خارا را

و تندیس‏هاى درختان‏

با بازوان سیاهشان‏

مى‏تارانَد ابرها را،

ناگهان‏

برمى‏خیزد غرشى،

بدانسان که گویى تاریخ‏

از بیخ و بُن برکنده مى‏شود،

علف‏ها برمى‏جهند،

پارهْ سنگ‏ها به لرزه درمى‏آیند،

نطعِ زمین دهان مى‏گشاید

و آنجا مى‏روید

قارچى،

به عظمتِ نَفْسِ زندگى،

انباشته از هزاران هزار یاخته‏

به عظمتِ نفْسِ زندگى،

جاودانه،

پُر آب،

که پدیدار مى‏شود در این جهان‏

براى نخستین بار

و واپسین بار.

بخارا ۷۱، خرداد ـ شهریور ۱۳۸۸

از روزهاى کودکیم،

هنوز با من طنینى همراه است،

طنینى،

که روزگارى به رستگارى و شادى نویدم مى‏داد،

بى نواى آن، زندگى بسى دشوار مى‏بود.

آنجا که سحر او سکوت پیشه کند،

ترس و تیرگى را،

در پیرامون خویش مى‏بینم.

اما هر باره در پرتو رنجى که به خود هموار مى‏کنم،

طنین شیرین رستگارى و شادى به نوا درمى‏آید،

که از قیل و قال هیچ درد و گناهى خاموش نمى‏شود.

اى عشق،

با نواى نور در خانه من نوا سر کن!

و چشمان آبى‏ات را هرگز فرو مبند!

زیرا جز این، جهان تابش شوق‏انگیز خود را از دست مى‏دهد،

ستاره از پى ستاره‏اى فرو مى‏افتد،

و من، تنها مى‏مانم.

بخارا ۷۱، خرداد ـ شهریور ۱۳۸۸

لوییس اردریچ شاعر و نویسنده معاصر امریکایى در سال ۱۹۵۴ در داکوتاى جنوبى به دنیا آمد. مادر اردریچ نسب به فرانسویان و بومیان امریکا مى‏برد و پدرش از نسلى آلمانى بود. لوییس به فرهنگ بومیان امریکایى علاقه داشت و بسیارى از آثارش در همین زمینه بود. لوییس در ۱۹۸۱ با مردى که انسان‏شناسى خوانده بود و به نوعى همکار وى محسوب مى‏شد، ازدواج کرد. آنها بزرگ کردن شش کودک را به عهده گرفتند که سه تاى آنها را به فرزندى قبول کرده بودند. از مهمترین آثار اوست: آتش نخستین. نقل از کتاب : ادامه مطلب