4 Comments

  1. 1

    حسن فرطوسی

    این سیره نویسیِ فاخر، مرا به عالمی دیگر بُرد. عالَمی که نسبتش با من بسیار دورتر از دورانی است که زاده شده ام. گذشته ای دور اما آشنا.
    این سیره حبیب، یک دنیا درس و معانی در بردارد. اصالت و ریشه دار بودنِ سنّت، علم آموزی و سخت کوشی، قدرشناسی و ادب. ادب شاگردی و هم ادبِ نقد و دنیادیدگی همه در این نوشته استاد آشکارند.
    دقت موشکافانه ای در توصیف و خاطره پردازی ظریف. با چیدمانِ هنرمندانه ارکان مختلف زمانی و مکانی خواننده را به حس و حال آن وقت ها می برد در عین حال گوشه ای از یک بیوگرافی لطیف را نمایش می دهد.
    این جمله چه ارزشمند است در فهم حالتی دیگر از احوالات ما ایرانیان که “قوتِ غالبِ مردم کشورِ ما، همیشه «شایعه» بوده و ستون فقرات تاریخِ ما را – بعد از روزگار رازى و بیرونى به ویژه بعد از مغول – «حجّیتِ ظن» همیشه شکل داده است.”.
    و چه زیبا که رهنمودی برای آینده داده که “سرانجام باید روزى، جلوِ این گونه «تابو»پرورىها گرفته شود و صبحدم «رئالیته» از شبِ تاریخى و تخیّلىِ ما، طلوع کند.”

  2. 2

    آشفته

    رحم الله معشر الماضین
    که به مردی، جهان سپردندی
    آن کسان، زنده چونکه می نشوند
    کاش این ناکسان بمردندی

  3. 3

    سید حسین

    فوق العاده بود

  4. 4

    رضا نقدی

    کدکن غیر از محمدتقی ادیب نیشابوری، محمد رضا شفیعی کدکنی در تاریخ معاصر شخصیتهای حوزوی دیگری نیز داشته است مثل آ شیخ هادی کدکنی، آ میرزا محمد شفیعی کدکنی، آیت الله شهید سید حبیب حسینیان که در انتفاضه عراق توسط دژخیمان صدام در صحن امیر المؤمنین شهید شد با دو فرزند و دامادش و شیخ حسن برسی و شیخ عبدالجواد برسی و ..

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2016 Developed By Nasour Naghipour